*نمی‌دونستم هفته‌ی میراث فرهنگی‌ه + ولی انقدر گریه کرده بودم و کابوس دیده بودم که اگه توی خونه می‌موندم، شک نداشتم که دیوانه میشم. این شد که شال و کلاه نموده راهی کاخ گلستان شدم. آقای موزه ازم ورودی نگرفت و فقط برای شمس‌العماره بلیط خریدم.

محیط کاخ، سایه بود و خنک. آب و درخت و سبزه و گل. اول نشستم روبروی شمس‌العماره. یک نیم‌ ساعتی به موسیقی سنتی‌ای که اونجا پخش می‌شد، گوش دادم. بعد رفتم داخل. عده‌ای دانشجو با استاد شون - که خیلی جوون بود - اومده بودن. استاد حین توضیح دادن، گفت اون زمان مد بوده روی سقف، طرح قالی کف زمین رو عینا نقش می‌کردن. این شد که من تازه سقف رو هم دیدم! و البته یاد گرفتم حداقل وقتی میرم موزه و کاخ، زیادی سربه‌زیر نباشم و دور و بر م رو خوب تماشا کنم، مخصوصا سقف رو. من کلا آدم بصری‌ای نیستم و عکس گرفتن، باعث میشه وادار شم اطراف رو بهتر ببینم. گاهی هم فقط عکس می‌گیرم و بعدا تازه عکس‌ها رو که می‌بینم، می‌فهمم اونجا چه خبر بوده.

بین غرفه‌ها، یک غرفه‌ی ویترای بود و نقاشی روی پارچه و چاپ باتیک. شیشه‌هاش با آدم حرف می‌زد. انقققققققققققققققققدر تمیز نقاشی شده بود که فکر می‌کردی این نقش‌ها روی شیشه چاپ شده‌ن. خانومی که مسئول غرفه بود، گفت اینها کار استادم‌ه دورگیری‌ش و من رنگ‌آمیزی کرده‌م. - دورگیری خیلی سخت‌تر از رنگ‌آمیزی‌ه - طرح‌هاش رو باید می‌دیدین! من این همه عکس ویترای دیدم. اما اینها یک چیز دیگه بودن.

توی کاخ، کلی عکس گرفتم که بعدا میذارم ببینید. اون وسط یک آقای مسنی با دو تا بچه اومده بود. خیلی هم احساس بامزگی می‌کرد و نوشته‌های روی در و دیوار رو بلندبلند می‌خوند. صدا ش توی اتاق می‌پیچید و کیف می‌کرد! بیرون هم برای بچه‌ها توضیح داد که اون زمان، درها دو تا کوبه - ؟ - داشته. سنگین‌تره برای آقایون بوده و ظریف‌تره برای خانوما. از روی صدای در می‌فهمیدن فردی که پشت در ه، مرد هست یا زن. بعد تصمیم می‌گرفتن کی بره در رو باز کنه.

یه خانومی بهم گفت اون زمان مردم حیا داشتن. نجیب بودن. الان چی؟ مرد ه با زن‌ش میاد بیرون، باز هم چشماش می‌چرخه. البته می‌دونی؟ آدم وقتی لباسای خاص بپوشه و تیپ بزنه، خب مردم درباره‌ش فکرهایی می‌کنن.

این جمله‌ی آخر ش خیلی بی‌ربط بود. البته 3 دقیقه بعد فهمیدم منظورش از لباس‌های خاص، احتمالا رنگ سفید و آبی لباس‌های من بوده. حالا ایشون چه فکرایی در مورد م کرده رو خدا عالم‌ه

بیرون کاخ، یه فضای سبز خیلی خوشگل هست - روبروی ساختمون رادیو - که دقیقا انگار شیراز ه، نه تهران! اون‌طرف‌تر هم بازار دست‌فروش‌ها و هیاهوی مردم بود. انواع مانتو و تونیک و شال. تاپ و دامن و دامن‌شلواری و صندل. قاقالی‌لی و فلافل و سمبوسه. دقیقا انگار شب عید ه منتها در هوای بهاری.

البته من کماکان حال‌م زیاد خوب نبود و فقط ادای آدمای خوشحال رو درمی‌آوردم. این شد که سر م رو انداختم پایین و از ری سردرآوردم. فکر کردم لیلة‌الرغائب‌ه: شبی که خداوند، بی‌حساب می‌بخشد. برم اونجا مگه دل‌م آروم شه و خدا بهم کمک کنه. یک لیست بلندبالا هم داشتم برای غصه خوردن که در صدر ش حرف دکتر بود مبنی بر اینکه مامان‌م باید عمل شه.

رفتم پیش سید خراسانی. همین که نشستم، انقدر دل‌م آروم شد که حتی گریه کردنی که به خودم وعده داده بودم هم یادم رفت! بعد رفتم داخل. چند ساعتی نشستم مردم رو تماشا کردم. تماشای هیاهوی مردم، حس زنده بودن رو بهم تزریق می‌کنه. صدای باد میومد و بوی بارون. یه لوستر، بیرون، توی یه فضای نیمه‌باز نصب شده از اینا که آویزهای شیشه‌ای بلند داره. باد، اون آویزها رو می‌زد به هم. مث بادزنگ. صدا ش مسحورکننده و خیال‌انگیز بود. چند تا از خانوما از وزش باد گله داشتن و می‌خواستن درها بسته شن. من ولی نشسته بودم روی پله - عاشق پله‌م - روبروی در. چادر گل‌گلی‌م رو سفت نگه داشته بودم باد نبردش‌ - در این زمینه، پرونده‌ی سیاهی دارم! جرم‌م شال و روسری‌ه البته - و به صدای اون بادزنگ رویایی گوش می‌دادم.

وقتی میومدم بیرون، از سید خراسانی تشکر کردم به خاطر محبتی که در حق‌م کرد. من به این چیزا خیلی معتقدم. خیلی.

امشب برای همدیگه دعا کنیم. مخصوصا مریض‌ها. هیچ نعمتی بالاتر از سلامتی نیست. و بعدش آرامش. که بخشی از سلامت روان‌ه. امیدوارم خدا امشب به همه‌مون عیدی بده یه عالم.

دریافت کد رای گیری