نمی‌دونم از کی بین ما ایرانیا جا افتاد که تعارف و خودخوری اخلاقای خوب و پسندیده‌ای‌ن. جالب‌ه خیلی. به بچه‌هامون یاد نمیدیم دروغ نگن. مثلاْ مسلمونیم. مسلمون هم نباشیم، انسانیم. بعد چپ میریم، راست میاییم دروغ میگیم. اون‌وقت ادعا مون هم میشه حسابی. بچه‌هامون رو عادت میدیم به خودخوری و مارمولک‌بازی و تیکه انداختن و تلافی کردن حتی پس از گذشت سال‌ها.

خب چه کاری‌ه؟ نه انقد کینه و خودخوری، نه اونقد سواری دادن به مردم. شدیداْ معتقد م آدم باید حرف‌ش رو بزنه. تنها گذشت‌ حتمی‌م در مورد خانواده‌ی نزدیک مخصوصاْ پدر و مادر ه. در سایر موارد اگه حرص بخورم، حتماْ حرص میدم! تازه بی‌حساب میشیم. می‌دونم اخلاق قشنگی نیست اما همیشه مجبور بوده‌م به خاطر اخلاقای بد فامیلی که تازه با بیشتر شون رفت‌وآمدی هم نداریم خدا رو شکر.

پنجشنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩٠
نظرات ()
Share

Daisypath Happy Birthday tickers