زندگی بعضیا روی بلاگ‌شون، انقد بی‌عیب و نقص و فانتزی‌ه که آدم تهوع می‌گیره. اصرار هم دارن بگن همسر شون با تمام خصوصیات تخیلی‌ش! عشق اول‌شون بوده. حالا کی گفته آدم باید با عشق اول‌ش ازدواج کنه رو خدا می‌دونه. جالب‌تر ش این‌ه که تو آمار ولگردی‌های مجردی اون آدم رو داری. بعد این اصرارهاش رو که می‌بینی، خنده‌ت می‌گیره. خب که چی؟

مثلاْ میخوای بگی من خیلی آدم خوبی‌م؟ خوب بودن به این چیزاست؟ چی‌ش خوب‌ه اگه حرفات راست باشه و مث منگولا نشسته باشی تا یکی بیاد تو رو بگیره؟! یه انسان نرمال بالغ باید با دیگران معاشرت کنه. آدما رو بشناسه و کم‌کم بفهمه چه تیپ آدمی براش دلنشین و خوشایند و دوست‌داشتنی‌ه. ما عقب‌افتاده نیستیم که باور کنیم یکی بتونه چشم باز کنه و فقط فلان آدم رو ببینه و عاشق‌ش بشه و باهاش زندگی کنه و بعدها پشیمون هم نشه و نفهمه فلان تیپ آدم مثلاْ براش مناسب‌تر بوده. مگه اینکه کلاْ فهمیدنی در کار نبوده باشه و صرفاْ بخوای خودت رو به کسی بندازی و خیال‌ت راحت شه!

ولی همه‌ی مخاطب‌های آدم که منگول نیستن عزیزم! شما برای تحسین‌کنندگان‌ت بنویس. ما که آی‌کیو مون در حد لزوم، کم نیست! دیگه بلاگ شما رو نمی‌خونیم. خیلی هم عالی!

پ.ن: ژانر اونایی که از زندگی واقعی‌شون می‌نویسن و از 10 تا کامنت، 7تا ش توصیه‌ی طلاق‌ه. خب مغز رو نباید آکبند پس داد که عزیز من. طلاق رو همه بلد ن. وقتی کسی می‌مونه، یعنی طرف مقابل‌ش رو بی هیچ منطقی دوست داره. حالا دل‌ش گرفته اومده 4 خط نوشته. غلط نکرده که. شکر نخورده که!

آدمایی پیدا میشنا! /-:

یکشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۱
نظرات ()
Share

Daisypath Happy Birthday tickers