*والا اون زمان که شانس تقسیم می‌کردن، نمی‌دونم من کجا بودم! ولی از فامیل، هیچ شانسی نیاوردم. نه که من، مامان و بابا م همینطور. یعنی اینها آدمایی‌ن که اگه دست‌ت رو تا ایننننننجا - آرنج! - بزنی توی عسل، بذاری دهن‌شون، باز گاز ت می‌گیرن.

واقعیت این‌‌ه که پدر و مادر من، کم به این فامیل محبت نکردن. عیادت، تبریک، تسلیت، هدیه بردن، شرکت توی مراسم‌شون، مهمونی دادن، احترام گذاشتن، هر جوری فکر کنی محبت کرده‌ن. ولی این وسط یه اشتباه کوچولو داشتن: این کارا رو بی‌منت و چشم‌داشت جبران انجام دادن. در نتیجه، مردم رو پررو کردن.

و خب در راستای اینکه در طبیعی‌ترین حالت ممکن، بچه مث پدر و مادر ش میشه، من هم همینقدر مهربون بودم! ولی از یه جایی به بعد دیدم نع! من نمیخوام به نتیجه‌ای برسم که مامان و بابا م رسیدن. در نتیجه از خلوص ماجرا کم کردم و بر منت‌ش افزودم.

البته فرق داره‌ها. من دوستانی دارم که خیلی خاکی‌ن. خیلی خودمونی‌ن با من. خیلی دوست‌ن. نه توقع بیجا دارن ازم، نه حساب کتاب می‌کنن کی بزرگتر ه کی کوچیکتر، کی آخرین بار تلفن زده، الان نوبت کی‌ه تماس بگیره، نه احتمال میدن چشم بخورن، نه چشم می‌زنن، نه یکسری مسائل سطحی رو توی دوستی‌مون دخیل کرده‌ن هیچ‌وقت. اینها واقعا دوست‌ن. از فامیل هزار بار بهتر ن. اینها رو استثناء می‌دونم و هر کاری براشون انجام میدم، به خاطر خودشون‌ه، نه چیز دیگه.

اما برای بعضیا باید چوب‌خط داشته باشی. باید اگه 1 بار تلفن می‌زنی، دیگه باد کنی بشینی بالای اتاق تا اون هم وظیفه‌ش رو انجام بده و بهت تلفن بزنه. باید حساب کنی ببینی کی بزرگتره و اگه تو بزرگتری، عید بشینی اول اون تبریک بگه. این دوست‌ها مث فامیل‌ن تقریبا. مث فامیلی که تو رو ت میگن دوست‌ت دارن. بعد اگه چند ماه هم پیدا ت نشه، یه مسج نمی‌زنن ببینن مرده‌ای یا زنده. چرا؟ فقط چون طبق معمول، روزی که قرار بوده بیان منزل‌ت، نیومدن. اطلاع هم ندادن. تو هم دیگه تلفن نزدی مجدد دعوت‌شون کنی.

من یه تزی دارم توی زندگی‌م که به نظرم واقعا درست‌ه. اینکه بعضی آدما حد دارن و باید اون حد رو بدونن. نمیشه هر وقت خواستن، غیب شن. هر وقت خواستن، حس صمیمیت خفه‌شون کنه و سر ت هوار شن.

اینکه کی جزو کدوم دسته باشه، انتخاب خودش‌ه اما چند سالی‌ه در حد لیاقت هر کس باهاش رفتار می‌کنم، نه در حد فهم خودم. من گاهی زیادی می‌فهمم و این شده باعث عذاب‌م. وقتی مث خودشون برخورد می‌کنم، راحت‌ترم و بی‌حساب میشیم. راست‌ه که میگن احترام هر کسی، دست خودش‌ه...

دوشنبه ۱ آبان ۱۳٩۱
نظرات ()
موضوع: فامیل
Share

Daisypath Happy Birthday tickers