بازنشستگی

*این روزها بابا زیاد حوصله ندارد. گاهی مدام حرف می‌زند. گاهی ناگهان خیلی ساکت می‌شود. هی می‌رود توی فکر. روزی 100 بار می‌گوید دارم بازنشسته می‌شوم.

من می‌گویم انقدر تکرار نمی‌خواهد که. همه روزی بازنشسته می‌شوند. مردم 30 سال عمر و جوانی‌شان را کار می‌کنند و کار و کار. بعد باید بیشتر استراحت کنند. اینکه بد نیست. خیلی هم خوب است.

مامان می‌گوید بابا نگران عکس‌العمل ما ست!

من می‌گویم یعنی چه؟ مثلا قرار است چه عکس‌العملی داشته باشیم؟ شاخ دربیاوریم یا زمان و آسمان را به هم بدوزیم؟

بابا بحث می‌اندازد از طرح پیشنهادی بازنشستگی بعد از 35 سال. من می‌گویم وای نه! زودتر اقدام کنید مبادا تصویب شود. بابا عمدا می‌پرسد چطور؟ عمدا می‌گویم چون 30 سال کار کردن به قدر کافی سخت هست. بعد از این همه زحمت چرا آدم خودش را با 5 سال کار بیشتر، فرسوده کند؟ (فرسوده‌تر منظورم بود اما نگفتم) سیستر می‌گوید خوبی‌ش این است که تعطیلات دیگر پیش ما هستید، نه سر کار.

من می‌دانم بابا نگران روزی‌ست که دیگر کاری برای انجام دادن نداشته باشد. نگران اوقات فراغت زیاده از حد است. نگران کم شدن دریافتی‌ش. نگران خیلی چیزها.

من می‌دانم هویت یک زن، زندگی خانواگی‌ش است. همسر و فرزند و خانواده‌ش. یک زن وقتی بازنشسته می‌شود، اصلا ناراحت نمی‌شود چون وقت دارد حسابی به منزل‌ش برسد و با خانواده وقت بگذراند. فیلم ببیند و آشپزی کند.

هویت یک مرد، شغل‌ است. هیچ مردی نمی‌گوید من شوهر فلانی هستم و پدر فلانی. می‌گوید من کارمند فلان جا هستم. متخصص فلان کار هستم. صاحب فلان مغازه هستم. یک مرد وقتی بازنشسته می‌شود، حس می‌کند هویت‌ش را از دست داده. دیگر به درد هیچ کاری نمی‌کند. ناامید و سرخورده می‌شود.

من می‌دانم بازنشستگی، آخر دنیا نیست. همانطور که پیری به معنی بیماری و ناتوانی نیست. بعضی چیزها برای ما خیلی بد معنا شده‌اند.

این روزها غصه می‌خورم. دل‌م می‌خواست زندگی‌م جور دیگری بود. می‌توانستم برای بابا روزهای شادتری بسازم. شاید مثلا اگر بابا یک نوه‌ی بانمک داشت، کمتر فرصت می‌کرد فکر و خیال کند. گاهی آرزو می‌کنم کاش خاندان پدری جور دیگری بودند. عین بچه‌ی آدم می‌رفتند و می‌آمدند و دور هم خوش بودیم.

اما واقعیت چیز دیگری‌ست. آنها آدم‌های پرمدعای متوقعی هستند که فقط توقع احترام دارند ولی هیچ وظیفه‌ای ندارند و اگر ازشان برنجی، برایت پیغام می‌فرستند که فلانی! بیا که بخشیدم‌ت! چه کسی دل‌ش می‌خواهد در هر دیدار، کلی ملامت شود بابت اینکه چرا فلان کار را کرده و فلان تصمیم را نگرفته؟ چه کسی دوست دارد هر بار اقوام، کاستی‌هایش را برایش یادآور شوند؟

به خودم می‌گویم مریمی! این همه سال نبوده‌اند. بگذار باز هم نباشند. به قدر کافی گذشت و بزرگواری از خودمان نشان داده‌ایم. دیگر بس است. فکر می‌کنم می‌توانیم بنشینیم دور هم فیلم ببینیم و چای بخوریم و خوش باشیم. شاید اگر زندگی من جور دیگری بود، نمی‌توانستم این روزها کنار بقیه باشم و با رفتارم یادآوری کنم فاجعه‌ای پیش نیامده. مجبور بودم تمام وقت درگیر رسیدگی به نوه‌ی بانمک خانواده باشم! و حسرت دور هم نشستن‌ها را بخورم.

هرچند می‌دانم بابا مثل من فکر نمی‌کند. همه‌ی باباها فکر می‌کنند دخترشان اگر ازدواج کند، حتما زندگی بهتری خواهد داشت.

به هر حال با فکر کردن چیزی عوض نمی‌شود. آدم‌ها گاهی باید در لحظه زندگی کنند. پرتقال‌م را پوست می‌گیرم و می‌گویم بابا؟ پس چرا بازنشسته نمی‌شوی؟ کشتی ما را با این اداره‌تان. انقدر ما را نپیچان نیشخند

/ 11 نظر / 16 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بابک

شاید بازنشستگی حس بدی باشد.

مریم

بازنشستگی برای1زنم همینقدردردناکه ها بعدبازنشستگی هواشوداشته باشیدخیلی براش سخته(چندموردبازنشسته روتجربه کردم) ممکنه اوایل کمی بیتابی وبی حوصلگی کنه لطفا به دل نگیرید عادیه شایدبرای شمامهم نباشه ولی برای اون خیلی سخته وبدترازاون دریافتیشه که به مقدارقابل توجهی کم میشه درکش کنیداینهمه اتفاقو

آوا

سلام مریم جان... خیلی وقته می خونمت... شاید از دو وبلاگ قبلتر از این وبلاگت.. ولی همیشه خاموش بودم... بابای من هم آخر امسال بازنشسته می شه و دقیقا همه ی این چیزایی که گفتی... و همینطور ارتباطمون یا بهتر بگم عدم ارتباطمون با خانواده اش... [گل][گل]

بابک

نه. باید بازنشست شد تا فهمید چون برای همه یکسان نیست. خیلیا رو دیددم روزشماری میکنن بازنشست بشن.

ساحل

ای شاالله یه مدت استراحت میکنن دست مامانی میگیرن 2ایی میرن خرید عین اون اولای زندگی همه جا باهم میرن چرا یه شغل آزاد مناسب براشون دست پا نمیکنید؟

گلدونه

اون بازنشستگي هم تو خارج از كشور معنا داره كه ميرن مسافرت و مي تونن اوقات بيكاري رو درست و با برنامه ريزي پر كنن اينجا هركي بازنشست ميشه زود فرسوده ميشه يعني دقيقن برعكس اونچه كه تو فكرميكني بخصوص كسايي كه به كارشون وابسته ان بيشتر و زودتر آسيب ميبينن

topoli

خوب همیشه احساس قبل از بازنشستگی خیلی بد تر از بعد از بازنشستگیه ! قبلش هی میشینن با خودشون فکر میکنن که وای حالا چی میشه ؟ ولی بعدش اکثر مردا میرن دنبال یه کار آزاد . ما تو فامیلمون خیللی ازین مورد داریم . یکی بعد بازنشستگی رفت حسابدار شد یکی رفت کارخونه زد یکی رفت سوژری زد یکی آموزشگاه کنکور باز کرد ... اکثرا هم از شغل دومیشون راضی تر هستن . بالاخره هر کی یه کاری برای خودش دست و پا می کنه . بخصوص آقایون که حوصله تو خونه موندن رو ندارن .

مسافر

نگرانیهای باباها تمومی نداره همینطور مامانا البته. رفتار خیلی خوبی دارین خوشم اومد.

ساحل

نمیدونم بسته به حوصله آقا جونتون داره مریمی جان که حال سر و کله زدن با کدوم قشر دارن به همون نسبت یه مغازه شرکت یا همچین چیزی براشون راه بندازین یه بنگاه معاملات ملکی چیزی ما که قراره واسه حاجیمون که سال دیگه بازنشسته میشه راه بندازیم

نهال

این پستها اگه فایل صوتی داشته باشن خیلی خوبه![نیشخند]